TAJEMNICE ZAMKU UDOLPHO

Tytuł: Tajemnice zamku Udolpho
Autorka: Ann Radcliffe
Pierwsze wydanie: 1794

Wydawnictwo: PIW
Rok: 1977
Stron: tom I 371, tom II 348

Ocena: 3/5 

Z nazwiskiem Ann Radcliffe spotkałam się po raz pierwszy czytając "Opactwo Northanger" Jane Austen, a po raz drugi oglądając film "Zakochana Jane" (niestety, taki sobie). Bohaterowie "Opactwa" czytają lub czytali właśnie "Tajemnice zamku Udolpho". Z jednej strony w ich wypowiedziach można znaleźć pochwałę tej książki, z drugiej - Jane Austen świetnie parodiuje powieść gotycką w rozmowie Henry'ego Tilneya i Catherine po drodze do jego rodzinnej posiadłości. Z kolei w filmie Jane spotyka samą Ann Radcliffe, co podobno w rzeczywistości nigdy nie miało miejsca.

"Tajemnice zamku Udolpho" to klasyka powieści gotyckiej, czyli powieści, gdzie dominują dwa wątki - sentymentalny romans i groza, czająca się zwykle w zakamarkach mrocznego, opuszczonego (ale nie przez duchy) od dawna zamczyska, gdzie oczywiście nieubłagany los rzuca bohaterów. To właśnie spotyka Emilię St. Aubert - na skutek głupoty swojej ciotki trafia (wraz z nią) do (jakżeby inaczej) gotyckiego zamczyska gdzieś we Włoszech, otrzymuje komnatę w od dawna niezamieszkanej części zamku, do której oprócz standardowego wejścia prowadzą zamykane od zewnątrz tajemnicze drzwi, za którymi znajdują się prowadzące nie wiadomo dokąd schody...

Fantastyczne wyzwania

A skusiłam się jednak. To będzie pierwsze wyzwanie czytelnicze, w którym wezmę udział. Od innych różni je to, że lista lektur jest z góry określona, choć na szczęście nie trzeba czytać wszystkich - temu bym chyba nie podołała:)
Pierwsze z, miejmy nadzieję, całej serii kolejnych wyzwań będzie dotyczyło literatury steampunkowej.

Strona główna tego przedsięwzięcia znajduje się TUTAJ. Start 9 grudnia, ale w każdej chwili można się przyłączyć.

GNÓJ

Tytuł: Gnój
Autor: Wojciech Kuczok
Pierwsze wydanie: 2003

Wydawnictwo: W.A.B.
Rok: 2004
Stron: 213

Ocena: 4/5

Powieść ma trzy części. "Przedtem" to opis przedwojennych dziejów śląskiej rodziny K., do której należało wielu ekscentryków, toteż ten fragment powieści obfituje w barwnych bohaterów i humorystyczne sceny. Takie historyjki opowiada się przy okazji rodzinnych zgromadzeń, kiedy to starsi objaśniają młodzieży, kim byli ich przodkowie - wybierają co ciekawsze, co bardziej zabawne wydarzenia. W drugiej części (najdłuższej), "Wtedy", przenosimy się w lata 70te i 80te, kiedy rodzi się i dorasta kolejny potomek rodziny K., narrator. Opowiada o tym okresie już jako dorosły człowiek, a swoje wspomnienia rozpoczyna, co znamienne, od opisu t e g o pejcza, który był tak uniwersalnym i efektywnym środkiem wychowawczym, że jego ojciec (narrator mówi o nim zawsze "stary K.") lał nim i syna i psa.
"Pytał:
- Bedziesz jeszcze? - (cios) - Bedziesz jeszcze ? - (cios) - Bedziesz? - (cios) - Bedziesz? - (cios) - Bedziesz jeszcze? - (cios).